Towarzystwo Kultury Polskiej na Donbasie - śp. Prezes Ryszard Zieliński zmarł 22.2.2008 w Makiejewce - Ks. Witold Józef Kowalów w Diecezji Łuckiej na Wołyniu - ks. Jarosław Wiśniewski tymczasem na misji w CHINACH - Eugeniusz Lubański, Kijów
| < Marzec 2019 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
Zakładki:
EU-Fotos
FREUNDE - PRZYJACIELE
IN POLEN - W POLSCE
KOSIEWSKI
Księga - Gästebuch
KULTUR
LITERATUR
Narodowi socjaliści - komuniści - inne
NASZE - UNSERE
POLONIA i Polacy za granicami RP
SOWA
SOWA RADIO
SOWA VIDEO
UNIA & POLSKA
YES - POLAND
Sowa Magazyn Europejski

Utwórz swoją wizytówkę
poniedziałek, 28 grudnia 2009
Witold Bohdan Stański: Dr.-Ing. Jan Czekajewski "die jüdischen Polizisten in den jüdischen Gettos wurden nicht verfolgt"

Witold Bohdan Stański                                                                    28.12.2009

Anton-Heinen-Str. 19

47807 Krefeld

E-Mail: stanski@t-online.de

 

Demjanjukprozess in München

 

Vor mehreren Monaten begann in München der Prozess gegen Iwan Demjanjuk, der während des zweiten Weltkrieges angeblich tausende Menschen (vor allem Juden) ermordet hatte.

 

Seit über 42 Jahren bemühe ich mich, zur besseren Beziehung und Versöhnung zwischen Polen, Deutschen und Ukrainern beizutragen. Selbst überlebte ich mehrmals den Krieg, wie durch ein Wunder. Ich verlor jedoch im Jahre 1943 meine Verwandten, die von den nationalistischen ukrainischen Banden (OUN-UPA) in Wolhynien bestialisch ermordet wurden. Betroffen waren mein Großvater, meine Großmutter, zwei Onkel, zwei Tanten und teilweise deren Kinder, die in den tragischen Pogromjahren ihr Leben verlieren mussten, nur deshalb, weil sie Polen waren.

Trotz der schrecklichen persönlichen Erlebnisse als kleines Kind sowie des verbliebenen Traumas, welches noch bis heute besteht, hege ich keine Hassgefühle gegenüber den Mördern oder deren Nachkommen, sondern suche nach Möglichkeiten zur Versöhnung und Verzeihung im Sinne der historischen Wahrheit. Aus diesem Grunde habe ich zwei Bücher geschrieben und herausgegeben.

 

Dr.-Ing. Jan Czekajewski, gebürtiger Pole, der seit 1962 in Schweden und seit 1968 in den USA lebt, hat mich ermutigt, seine Stellungnahme zu dem laufenden Prozess in München ins Deutsche zu übersetzen und an verschiedene Journalisten zu versenden.

Seine Meinung schätze ich sehr und glaube, dass Iwan Demjanjuk schon durch eine fünfjährige Haft in der Todeszelle in Israel für angebliche Hilfen als Wachmann in Sobibor während des zweiten Weltkrieges genügend bestraft wurde. Seine letzten Lebensjahre sollte der 89-jährige Greis mit seiner Familie und seinem Sohn in Amerika verbringen und nicht als Sündenbock für deutsche Naziverbrecher büßen.

 

Jan Czekajewski verfasste am 5. Dezember 2009 einen Lesebrief im Internet in polnischer Sprache, und ich hoffe, dass die deutschen Redakteure diesen in ihren Zeitungen veröffentlichen werden:

 

„Im November 1942, als ich 8 Jahre alt war, ging ich langsam in Richtung Stadtmitte in Częstochowa (Tschenstochau), um eine illegale, konspirative Schule zu besuchen. Polnische Schulen waren seit mehreren Monaten geschlossen und in deutsche Kasernen und Militärkrankenhäuser umgewandelt. Es war schon das dritte Jahr der deutschen Okkupation, die uns Hunger und Erniedrigung bescherte.

Polnische illegale Schulen, die man „Komplety“ nannte, wurden in privaten Wohnungen untergebracht. Man hat uns dort unter anderem polnische Geschichte beigebracht. Meine Schule existierte nicht lange, da die Gestapo meine Lehrer verhaftete und sie nach Auschwitz ( Oświęcim) schickte.

Die Deutschen haben behauptet, dass die Schulen für die Polen nicht notwendig waren, da Polen nur für die Sklavenarbeit für das Deutsche Reich vorgesehen wurden und für solche Arbeiten eine Berufsausbildung ausreichen würde.

Die „Komplety“, die ich besuchte, befanden sich ca. drei Kilometer von der Śniadecki Straße wo  wir wohnten.

 

Eines Tages ging ich zum Schulunterricht durch die Handlowa Straße und sah ca. 100 sowjetische Kriegsgefangene, die von zwei deutschen Soldaten zur Zwangsarbeitsstelle eskortiert wurden. Auf der linken Seite der Handlowa Straße befand sich ein Feld mit geerntetem Weißkohl und dessen gefrorenen Resten, da es in diesem November sehr frostig war. Die deutschen Soldaten erlaubten, nach der Bitte der Gefangenen, das geerntete Feld zu betreten. Sie liefen und warfen sich auf die Reste der Kohlblätter und aßen sie wie die besten Delikatessen. Ein Russe oder vielleicht Ukrainer deutete mir mit verzweifelten Gesten seinen großen Hunger an und bat mich um ein wenig Brot. Als Dank bot er mir ein Spielzeug an, welches er im Lager selbst mit einem Klappmesser angefertigt hatte. Ich konnte den Anblick eines verhungerten erwachsenen Menschen nicht ertragen und gab ihm zwei Scheiben Schwarzbrot mit Margarine, die ich von meinen Eltern als zweites Frühstück in der Schule bekommen hatte. In der Schule erhielten wir warme Magermilch, aber das Brot mussten wir von zu Hause mitbringen. Der sowjetische Gefangene überreichte mir als Dank ein Spielzeug aus Holz in Form eines Krokodils.

Als die Lehrerin mich in der Schule fragte, warum ich kein Brot hatte, erzählte ich, dass ich es dem hungrigen sowjetischen Gefangenen oder einem Ukrainer gegeben habe. Die Lehrerin stellte mich vor die Tafel und sagte, dass ich als Vorbild für andere sein müsste, da wir trotzdem unseren Feinden, wie in diesem Fall die Russen, einem hungernden Menschen helfen sollten, egal ob er Feind oder Freund wäre.

So lange ich mich erinnern kann, war es das einzige Mal während meiner Schulzeit, bei dem mir ein solches Lob vor der ganzen Klasse ausgesprochen wurde.

 

Nach dem Kriege erfuhr ich, (...)

 

Viele Jahre danach, in den achtziger Jahren, kam mein Freund aus Polen zu mir in die USA und brachte ein Spielzeug für meine damals einige Jahre alte Tochter mit. Zu meinem Erstaunen war es ein Krokodil aus Holz und identisch mit meinem damaligen Spielzeug, das ich von dem sowjetischen Gefangenen 1942 für zwei Scheiben Brot bekommen habe. Das Geschenk meines Freundes habe ich für mich behalten und besitze es bis heute noch. Dieser Anblick erzeugte bei mir eine dramatische Erinnerung an meine Kindheit während des Krieges. Was aus meinem damaligen Originalkrokodil des russischen Gefangenen  geworden ist, kann ich nicht sagen, da ich während so vielen Jahren öfter sowohl in Polen wie auch im Ausland umgezogen bin.

 

Heute, am 1. Dezember 2009, sehe ich im amerikanischen Fernsehen den 89-jährigen Greisen Iwan Demjanjuk, der auf einer Trage zum Prozess vor dem deutschen Gericht in München getragen wurde. Er wurde verdächtigt, im Konzentrationslager in Sobibor bei Verbrechen der Nazideutschen beteiligt gewesen zu sein.

Es könnte möglich sein, dass ich gerade von Iwan Demjanjuk  das Krokodil aus Holz geschenkt bekam, und dass Demjanjuk in Angesicht des Hungertodes gezwungen war, die Stelle eines deutschen Wachmannes zu übernehmen. Hungernde Menschen haben sich oft bei den Wachmannschaften gemeldet oder bei der Armee des Generals Wlasow, die auf der deutschen Seite während des zweiten Weltkrieges gekämpft haben.

 

Es ist mir nicht möglich zu sagen, ob Demjanjuk als Lagerwachmann tätig war, da er es verneint. Wenn er jedoch der Wachmann war, wer von uns würde angesichts des Hungertodes anders handeln? Wir hätten vermutlich versucht, unser Leben wenigstens um einige Monate zu verlängern, ähnlich wie es auch die jüdischen Polizisten in den jüdischen Gettos getan haben: solche Polizisten, die eigene Brüder verhafteten und in die Viehwagons trieben, um anschließend in den Gaskammern von Auschwitz und Treblinka vergast zu werden. Diese Leute wurden nicht verfolgt, da wir ihre damalige spezielle Situation verstehen.

 

Warum ist jetzt Iwan Demjanjuk heute so wichtig? Wir sollten bedenken, dass er schon von dem israelischen Gericht zu Tode verurteilt und anschließend frei gesprochen wurde, als man ermittelte, dass Iwan Demjanjuk nicht der gesuchte Verbrecher Iwan Grosny von Treblinka war, der 1945 verstarb. Damals saß Iwan Demjanjuk fünf Jahre in der Todeszelle in Israel und wartete auf seine Exekution.

Die Extradition von Demjanjuk nach Deutschland ist eine Ironie, (...)

 

Ich kann jedoch meinen Eindruck nicht abbauen, dass die ganze Angelegenheit mit Demjanjuk keinen gemeinsamen Punkt mit seiner Schuld oder seiner Person zu tun hat. Er ist ein Sündenbock und Propagandawerkzeug für bestimmte Gruppen im amerikanischen Justizministerium, welche verzweifelt die Gründe für ihre Existenz suchen. Sie haben ein großes Problem damit, da solche Menschen wie Demjanjuk ganz einfach aussterben.

 

Demjanjuk sollte in den USA und nicht in Deutschland vor Gericht stehen. Er war mehrere Jahre amerikanischer Staatsbürger. Die Vereinigten Staaten waren am Krieg mit Deutschland beteiligt, als die mutmaßlichen Verbrechen begonnen wurden. Vermutlich wurden auch in Sobibor amerikanische Staatsbürger ermordet, die während des Krieges in Europa kämpften und von Deutschen ins Lager als Kriegsgefangene gesteckt wurden.

Warum also wurde Demjanjuk von keinem amerikanischen Gericht angeklagt? Vermutlich deshalb, da die amerikanische Justiz, trotz vielen Mängeln,  mehr Beweise verlangt, um eine Schuld auszusprechen. Die Vorwürfe, die man Demjanjuk macht, sind schwach und nicht überzeugend. Es leben keine Zeitzeugen, und es ist nicht möglich, dass ein junger ukrainischer Bursche, damals Halbanalphabet, mit eigenen Händen tausende Menschen töten konnte. Man hat ihn nach Deutschland ausgeliefert, da die Deutschen ihr eigenes Interesse zeigen wollen, dass man Kriegsverbrecher in Deutschland verurteilt. Dabei versucht man seit Jahren, die eigene Schuld zu leugnen oder zu mildern.

„Den Menschen hat man, den Paragrafen findet man“ sagten zynisch sowjetische NKWD und KGB. Die gleiche zynische Einstellung sieht man im Prozess gegen Demjanjuk in München.“

 

Diesem oben übersetzten Lesebrief von Dr.-Ing. Jan Czekajewski kann in fast allen Punkten zugestimmt werden, obwohl auch eine andere Meinung vertreten werden könnte.

 

In meinem ersten historischen Buch beschrieb ich Tragödien von Deutschen, die nach dem Pakt Ribbentrop-Molotow und anderen Vereinbarungen zwischen Hitler und Stalin Wolhynien, Bessarabien und andere Gebiete seit Januar 1940 verlassen mussten, obwohl sie seit mehreren Jahrhunderten als Deutschstämmige in Frieden mit Ukrainern, Polen, Russen und anderen Nationen gelebt haben. Juden wurden durch die Nazis in mehreren Konzentrationslager vergast oder auf den Straßen ermordet. Holocaust an unschuldigen Menschen sollte nie zustande kommen, wie auch die Ermordung von Millionen Slawen.

 

Wir sollten solche Untaten nie vergessen und alle Toten in Erinnerung für weitere Generationen behalten. Man sollte jedoch keine Unterschiede zwischen Nationen machen, die Opfer von Nazideutschland wurden. Aber gerade das beobachten wir seit mehreren Jahren, dass die Juden als einzige Opfer und als ausgewähltes Volk in der ganzen Welt dargestellt werden. Die riesigen Geldforderungen, die die Juden noch heute von vielen Staaten verlangen, erzeugen nur mehr Antisemitismus in der ganzen Welt.

 

So sehe ich auch die Forderung von Juden zur Bestrafung von Iwan Demjanjuk durch das deutsche Gericht.

 

Ich hoffe, dass der Prozess in München möglichst schnell beendet wird, und dass wir uns in Europa und in den USA mehr auf die jüdischen und christlichen Lehren besinnen können. 

http://donbas.blox.pl/resource/Demjanjukprozess.pdf
Tagi: Demjanjuk
18:36, kulturzentrum , manowce, PORYCK, żydokomuna
Link
czwartek, 18 czerwca 2009
Radek Sikorski wspiera prywatne interesy Buzka a w kampanii wyborczej Steinmeiera podcina na Ukrainie gałąź MSZ RP


Minister Spraw Zagranicznych Radosław Sikorski  powiedział w Kijowie, że prezydent Lech Kaczyński powinien jak najszybciej podpisać Traktat Lizboński, by wesprzeć Jerzego Buzka w staraniach o funkcję przewodniczącego Parlamentu Europejskiego - doniósł onet.pl

http://www.mypodcast.com/fsaudio/sowa_20090618_0453-448647.mp3


Funkcja przewodniczącego Parlamentu Europejskiego jest kadencyjna i przechodzi na inną osobę po ustaniu kadencji, natomiast tzw. Traktat Lizboński nie przewiduje automatycznego przywrócenia suwerenności Polski po wejściu w życie tegoż traktatu i po zakończeniu kadencji osób wydelegowanych z Polski do odgrywania roli unijnych funkcyjnych.

Wydelegowani z Polski dygnitarze o żydokomunistycznych rodowodach: Hübner, Saryjusz-Wolski, Lewandowski i inni odegrali już w przeszłości swoje role w Brukseli, a nikt jeszcze nie pochwalił się pozytywnym dla Polski bilansem ich działalności.  Nie podsumowano i nie przedstawiono otwarcie Polakom, ile Polska zarobiła dzięki konkretnym działaniom  wspomnianych osób. Nie sporządzono też oficjalnego zestawienia, ile Polska zarobiła (lub: straciła) na tym, że Jerzy Buzek jako premier w Polsce oddał w prywatne, międzynarodowe  ręce polskie banki, handel i polski przemysł?

Nie powiedziano też, dlaczego Polska na działaniach Buzka dorobiła się tylko wielomiliardowego zadłużenia w prywatnych bankach żydowskich. Nie wyliczono i nie powiedziano uczciwie Polakom, czy kiedykolwiek w ogóle zostanie spłacone to zadłużenie, od którego Naród Polski płaci cały czas odsetki.  Kiedy ustanie wreszcie zadłużenie Polski? Kiedy skończy się ta lichwiarska niewola, w którą Naród Polski oddany został, przyznajmy: nie przez samego Buzka.

Wszystkich premierów i prezydentów, którzy rządzili i rządzą Polską na mocy postanowień zawartych w Magdalence połączyła wspólna wola: Brać! Brać i nie oglądać się na nic! Pchać się do KASY i brać, ile wlezie! Spychać Polskę w niewyobrażalne zadłużenie, a potem zwyczajnie zamknąć ten geszeft, ogłosić upadłość. Zlikwidować państwo polskie i będzie po długach! Będzie po kłopotach - taka to prosta filozofia młotka.  Nie będzie już  Polaka, ani Greka, który miałby komukolwiek procenty spłacać. 

Przejmowaniu wkrótce przez państwową administrację prezydenta Obamy prywatnych banków w Ameryce towarzyszyć będzie upadek państw europejskich, które wypadną z żydowskich bilansów ku uciesze zadłużonych narodów. Dzisiejsi wątpliwi bohaterowie będą wtedy mogli publicznie triumfować i głosić wyższość swoich wtajemniczeń masońskich nad prostotą myśli zdominowanych narodów.  Prezydent Obama ujawni w końcu żydowskie pochodzenie imienia Barak i zapanuje na świecie Nowy Ład.

Socjalistyczne Stany Zjednoczone Europy na czele z  dynastycznym Wałęsą kosztować  będą dużo mniej, niż sama tylko królowa Brytyjska dzisiaj kosztuje polskiego emigranta w Londynie, nie mówiąc o wszystkich innych królewskich rodach żerujących na polskich emigrantach i narodach demokratycznej ponoć Unii Europejskiej, których przyszłości nie rozstrzyga tzw. Traktat Lizboński.

Nie rozstrzyga, a to znaczy: nie likwiduje tej niesprawiedliwości społecznej, haniebna zmowa lizbońska, którą Polska miałaby ratyfikować dla wygody i uciechy nielicznych wtajemniczonych w Sprawę, dlaczego to Minister Spraw Zagranicznych RP Radek Sikorski podcina gałąź, na której siedzi Ministerstwo, w którym on siedzi za Ministra?

Nie ujawniono jeszcze bilansu antypolskich działań Jerzego Buzka, rzekomego przywódcy podziemnej Solidarności na Sląsku, a w rzeczywistości byłego Przewodniczącego I Krajowego Zjazdu NSZZ Solidarności, czyli osoby odpowiedzialnej za uchwalenie wszystkich uchwał na Zjeździe i wybór Wałęsy na Przewodniczącego KK.  Należy więc zapytać, czy Służba Bezpieczeństwa mogła sobie pozwolić na to, by Jerzy Buzek, najważniejszy człowiek na Zjeździe Solidarności mógł w stanie wojennym prowadzić razem z Krzaklewskim jakąkolwiek podziemną działalność?  Czy oficerowie SB nie wiedzieli, za kim należy chodzić, kogo śledzić, zatraszać i wzywać na przesłuchania? Czy nie miał Buzek w swoim otoczeniu ani jednego kapusia takiego jak Wałęsa miał tysiące?


Socjaldemokrata Steinmeier chce za kilka miesięcy wygrać wybory w Niemczech, a Radek Sikorski postanowił mu pomóc w tym, żeby zluzować w Berlinie na ważnym urzędzie córkę pastora.  Sikorski zasłania się przy tym Buzkiem, żeby wprowadzić do programu Wyprawy Kijowskiej orłów dwugłowej polityki Unii Europejskiej jakiekolwiek uzasadnienie akceptowalne dla polskiego ucha.  
Tymczasem Polskę i Ukrainę dzieli nie tylko wzmacniana wciąż, na życzenie głównie Berlina, granica Unii Europejskiej ale i szereg bardzo poważnych spraw, których Sikorski i Tusk nie podejmują ze szkodą dla obu naszych, słowiańskich Narodów, ze szkodą dla Ukrainy i Polski.

Z Frankfurtu nad Menem mówił
Stefan Kosiewski

http://sowa.mypodcast.com/200906_archive.html

http://wiadomosci.onet.pl/1991977,11,sikorski_dwie_rzeczy_ktore_prezydent_moze_zrobic_dla_buzka,item.html
Kalendarium Wołyńskie
18 czerwca 1998 r. - w Janowej Dolinie (obecnie: Bazaltowe) odsłonięto ponad 5. metrowy krzyż-obelisk ku czci pomordowanych tu Polaków. Nie obeszło się bez skandalu.

Nacjonaliści ukraińscy
nie dopuścili biskupa
Marcjana Trofimiaka, aby poświęcił pomnik.

Nabożeństwo zostało
odprawione w kościele pw. świętych Piotra i Pawła w Równem. W ostatniej chwili ukraiński wykonawca pomnika usunął, bez wiedzy strony polskiej, datę 23 kwietnia 1943 roku, pozostawiając tylko napis: "Pamięci Polaków z Janowej Doliny".  http://groups.google.de/group/wolanie/browse_thread/thread/e08e3f4114311b05?hl=uk
 
  Stefan Kosiewski
Wspierając w Imię Boże protesty - Samoobrona, Polichno 2008                               Od PKN
12:09, kulturzentrum , manowce, PORYCK, żydokomuna
Link
środa, 27 maja 2009
Czym się ksiądz zajmuje? Do ks. Witolda Kowalowa w diecezji Łuckiej na Wołyniu/ obecnie Ukraina

Czcigodny i Drogi Księże Witoldzie,

proste pytanie o to, czym się ksiądz zajmuje, przyniosło szereg nieporozumień, dlatego przypominam, że w Kalendarium Wołyńskim z datą 17 maja 2009 roku zamieścił ksiądz jako okolicznościowe wspominki informacje zaczerpnięte z wikipedii a odnoszące się do osobników, których nazwiska wyszukiwarka internetowa połączyła ekspresowo z pojęciem "Wołyń".

Księdz nie uzupełnił niestety pracy elektronicznej wyszukiwarki o niezbędne, własne spostrzeżenia krytyczne. Przyniosło to reakcję w postaci zapytania: czym się ksiądz zajmuje? Bo przecież ks. Kowalów znany jest Polakom szeroko właśnie z cennych dokonań redakcyjnych, za które w tym miejscu
serdecznie dziękuję, gdyż jest to niestety przysłowiowa praca Benedyktyńska, o znaczeniu dla pokoleń i dlatego jej wartość uchodzi uwadze współczesnych, jak nie może być dostrzeżona potęga góry, od której stoi się na wyciągnięcie ręki.

Nie chciałbym jednak, żeby ksiądz katolicki przypominał mi w korespondencji elektronicznej, bez jednego słowa koniecznego wyjaśnienia, że obchodzimy akurat w jakimś tam dniu na Wołyniu urodziny: Wasilewskiej, Rokossowskiego, czy Hermaszewskiego.

 Bo na Wołyniu dokonana została na Polakach okrutna rzeź  i w grupie internetowej prowadzonej w języku polskim pod nazwą Wołyń każdy Polak, Niemiec i Ukrainiec będzie szukał i oczekiwał informacji na ten
przede wszystkim temat (znowu: Chwała księdzu za tę grupę i za uwzględnianą w niej tematykę!).

Wołyń to Zbrodnia o wiele bardziej okrutna niż to, co świat gdzie indziej zwykł nazywać zbrodnią!

Dyscyplina potrzebna w pracy i w naszym myśleniu winna towarzyszyć także dokonywanym przez nas wspominkom okolicznościowym. Przede wszystkim należy podać w takim wypadku prawdziwe imię i nazwisko Wasilewskiej, Rokossowskiego, Hermaszewskiego,  Sobiesiaka, Deymka, Borsuk i innych
wspominanych w polskiej grupie internetowej osób oraz podać ich przynależność narodową, ponieważ wyszukiwarki internetowe mają to do siebie, że automatycznie wyszukiwać będą i łączyć dla każdego zainteresowanego osobę księdza Kowalowa od dziś  z Hermaszewskim (człon Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego Jaruzelskiego, ciemna postać w dziejach Polski, nie skazany dotychczas za zbrodnię stanu wojennego, pułkownik w lotnictwie wojskowym PRL wystrzelony w sowieckiej rakiecie w kosmos dla celów propagandy żydobolszewickiej, itd.), a powinni kojarzyć osobę księdza z Panem Bogiem i z Narodem Polskim, bo skierowany decyzją władz Kościoła do pracy na Ukrainie przyjął ksiądz wprawdzie nieopatrznie nowe obywatelstwo, ale w sercu pozostał Polakiem i podpisuje Kalendarium Wołyńskie góralskim nazwiskiem i polską literą: ó!

Właśnie dlatego, że Polacy na Wołyniu zawsze byli w mniejszości, zajmujemy się wspominaniem tej naszej mniejszości narodowej i utrwalaniem w świadomości narodowej Polaków naszej obecności w tej części
Rzeczypospolitej.  Przyjmując nowe obywatelstwo nie stajemy się nowym człowiekiem, jeżeli nie wyrzekamy się wartości zawierających się w pojęciu: Narodowa Tożsamość.

Nie zajmujemy się Ukraińcami i żydami, bo tym zajmują się Ukraińcy i Yad Vaszem.

Przedmiotem pracy i zainteresowania Polaków jest  ZBRODNIA ZAGŁADY popełniona na Narodzie Polskim,  którą to zbrodnią nie zajmowano się w czasach żydokomunistycznej pogardy dla tożsamości Narodów Związku Sowieckiego, narodów Polski i innych krajów Paktu warszawskiego i RWPG. 

Naszym przedmiotem zainteresowania w tej grupie jest ta część Zagłady Narodu Polskiego, która została przez Ukraińców, Niemców i żydokomunistów dokonana na Wołyniu.

Przyjmując azyl polityczny od Niemców w 1982 roku nie stałem się automatycznie Niemcem.
Azyl polityczny w cudzym kraju nie pociągną za sobą konieczności zmiany świadomości, czy też zmiany obywatelstwa.

Jestem Polakiem w Niemczech i mam obowiązki Polskie jak Polacy żyjący niegdyś w zaborczych Prusach ale i jak osadnicy polscy na szerokich terenach odrodzonej Rzeczypospolitej, na terenach odzyskanych na Wschodzie  od zaborczej Rosji, zdobytych w zwycięskiej wojnie z żydokomuną. Osadnicy polscy na Wołyniu rekrutowani byli w II Rzeczypospolitej z żołnierzy polskich, przechodzili do pokojowej służby na rzecz Ojczyzny. W tej służbie dla Ojczyzny i Narodu Polskiego polegli z całymi rodzinami. Cześć ich pamięci!

Zapytajmy może na koniec tych uwag: czy mógłby np. Polak i ksiądz mieszkający w Niemczech pozwolić sobie na bezkrytyczne połączenie, w robionym przy pomocy wyszukiwarki internetowej, jakimś
Kalendarium Reńskim,  aktualnej daty w kalendarzu z rocznicą urodzin Himmlera, Goebellsa,
czy innego nazistowskiego zbrodniarza?
 
Czy nie nakazało by nam wtedy sumienie zapytać: czym się ksiądz zajmuje?
 
Z najlepszymi pozdrowieniami i życzeniami dobrej współpracy w polskiej grupie o Wołyniu.

Szczęść Boże
Stefan Kosiewski

----- Original Message -----
From: "Vitold-Yosyf Kovaliv" <vykovaliv@gmail.com>
To: <wolanie@googlegroups.com>
Sent: Wednesday, May 27, 2009 7:41 AM
Subject: Re: czym się ksiądz zajmuje?


Szanowny Panie Stefanie!
Dobre pytanie.
Ja i moi parafianie mieszkamy na Ukrainie i jesteśmy obywatelami
Ukrainy, a nie np. Niemiec.
A Ci ludzie o których była mowa w kalendarium, czy się Panu podoba czy
nie, są związani z Wołyniem. Na Wołyniu Polacy zawsze byli w
mniejszości.
Tak samo nie wykresli Pan z historii Polski takie postacie, jak:
Wasilewska, Rokossowski czy Hermaszewski.
Serdecznie pozdrawiam
ks. Witold Józef Kowalów
Ostróg nad Horyniem, 27 maja 2009 r

Від: "SOWA" ...@t-online.de>
Дата: Tue, 26 May 2009 11:08:54 +0100
Місцевий час: Вт 26 Тра 2009 11:08
Тема: czym się ksiądz zajmuje?
 
- żydokomunistyczny, sowiecki partyzant języka rosyjskiego, obywatel CCCP,
kontradmirał w PRL
- żydokomunistyczny, żydowski reżyser robiący w dziale propagandy po polsku
- ukrainka

http://groups.google.de/group/wolanie/browse_thread/thread/2fdb3a798a5c673b?hl=uk

10:42, kulturzentrum , manowce, PORYCK, żydokomuna
Link
wtorek, 26 maja 2009
Temat dyskusji zmieniono na „czym się ksiądz zajmuje?”" SOWA


- żydokomunistyczny, sowiecki partyzant języka rosyjskiego, obywatel CCCP,
kontradmirał w PRL
- żydokomunistyczny, żydowski reżyser robiący w dziale propagandy po polsku
- ukrainka

http://groups.google.com/group/wolanie/browse_thread/thread/2fdb3a798a5c673b?hl=pl
Uprzejmie proszę o wszelkie uwagi i uzupełnienia.
ks. Witold Józef Kowalów
vykova...@gmail.com

11:50, kulturzentrum , manowce, PORYCK, żydokomuna
Link
środa, 01 kwietnia 2009
W 1992 r. kościół z 1775 r. został zniszczony przy użyciu traktorów i lin przez mieszkańców Berezdowa - Hańba!

Sowa Magazyn Europejski W 1992 r. kościół z 1775 r. został zniszczony przy użyciu traktorów i lin przez mieszkańców Berezdowa - Hańba!

Tragedy of wooden catholic church in Berezdiv
Źródło: www.youtube.com
SHAME! In 1775 in Berezdiv was founded by Bracław voivode Jan Jablonowski, wooden Blessed Virgin Mary Church. In 1992 it was destroyed by using tractors, and ropes by local community. Why?? ... Film presents what remained after this church. ...
2 sekund temu · Skomentuj · · Udostępnij

For more:
www.picasaweb.google.com/l.gubanski

W 1775 roku w Berezdowie został ufundowany przez wojewodę Bracławskiego Jana Jabłonowskiego drewniany kościół Najświętszej Maryji Panny. W 1992 roku został on zniszczony przy użyciu traktorów i lin przez mieszkańców Berezdowa. Dlaczego?? ... Film przedstawia co zostalo po kosicele.

Więcej: "Wołyń na rowerach"
www.picasaweb.google.com/l.gubanski
11:00, kulturzentrum , manowce, PORYCK, żydokomuna
Link
niedziela, 22 czerwca 2008
apel o obronę Ks. Witolda Kowalowa

...czuję się w obowiązku stanąć w obronie tego zacnego Księdza, który od lat prowadzi bardzo dobrą działalność nie tylko duchowną ale i publicystyczną. Od kilku lat czytam systematycznie dwumiesięcznik i książki wydawane przez Księdza, które wykorzystuję do mojej pracy naukowo-badawczej...

----- Original Message -----

From:
Witold Stanski
Sent: Sunday, June 22, 2008 10:23 AM
Subject: apel o obrone Ks. Witolda Kowalowa

 

piątek, 20 czerwca 2008
KAPŁAN, REDAKTOR, UCZONY
Od PKN

Proboszcz parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, kapłan okolicznych wiosek i miasteczek, redaktor czasopisma „Wołanie z Wołynia”, członek rzeczywisty Żytomierskiego Towarzystwa Naukowo-Krajoznawczego Badaczy Wołynia, wykładowca Narodowego Uniwersytetu „Akademia Ostrogska” i po prostu człowiek wielkiej duszy – to tylko niewielka cząstka słów, którymi możemy scharakteryzować ks. Witolda Józefa Kowalowa.

----- Original Message -----

From: "Wladyslawa Krynicka" <vladyslava_k@list.ru>
Sent: Friday, June 20, 2008 4:20 PM
Subject: Kaplan, redaktor, uczony
o. Vitold Yosyf Kovaliv, Wołanie z Wołynia: wezwał mnie gdyż otrzymał anonim
Od PKN

----- Original Message ----- To: sowa-frankfurt@t-online.de
Sent: Thursday, June 19, 2008 11:53 PM
Subject: Donos na "Wołanie z Wołynia"

“Dziennik pisany nad Horyniem”

http://ostrog.blox.pl/html

Środa, 18 czerwca 2008 roku

DONOS NA “WOŁANIE Z WOŁYNIA”

O godz. 10.00 złożyłem wizytę przewodniczącemu Ostrogskiej rady rejonowej p. Jurijowi Jahodce, który wezwał mnie gdyż otrzymał anonim w sprawie “bulwersujących” publikacji w “Wołaniu z Wołynia”. Pod listem jest podpis “Bractwo Weteranów Wojaków UPA”, ale szef tego bractwa oświadczył p. Jahodce, że organizacja ta nie pisała tego pisma. A więc jest to anonim. Ów anonim atakuje mnie osobiście oraz Marka Koprowskiego i Ludmiłę Kaczorowską. W rozmowie z p. Jurijem Jahodką towarzyszył mi p. Włodzimierz Filarowski. Na prośbę współrozmówcy opowiedziałem o naszych obecnych największych problemach: wstrzymanie prac nad remontem dachu kościoła, działalność “literacka” (pisanie oszczerstw) Ołeksandra Bondarczuka (pod tymi kłamstwami podpisywali się też Inna Hwizda i Wasyl Czerwonij), problemy z odbudową plebanii, złośliwe nasyłanie kontroli. Szkoda, że struktury władzy i SBU zajmują się donosami na nas, zamiast zająć prawdziwymi wrogami państwa ukraińskiego.

Czwartek, 19 czerwca 2008 roku

“KOCHAM TĘ MODLITWĘ”

Dzisiaj w czwartek 11 tygodnia zwykłego Kościół przypomina nam “Ojcze nasz”, tę najwspanialszą modlitwę, którą otrzymaliśmy do samego Jezusa Chrystusa. Dla nas chrześcijan, którzy się modlimy, jest wielką pociechą, że z nami do Ojca modli się sam Jezus Chrystus.

Oto co o tej modlitwie pisał Sługa Boży ks. Władysław Bukowiński w liście do Jadwigi Teleżyńskiej z 28 września 1966 r.: “Niech się w Waszym życiu wypełniają nasze codzienne prośby zawarte w modlitwie «Ojcze nasz»! Im dłużej żyję, tem więcej kocham tę modlitwę i podziwiam jej zwięzły uniwersalizm. Bądź wola Twoja jako w niebie, tak u Was we Wrocławiu, i u nas w Karagandzie, i wszędzie na ziemi i we wszechświecie całym!” (Ks. Władysław Bukowiński, “Listy”, oprac. ks. Jan Nowak, Kraków 2007, s. 338).

 Ks. Witold Józef Kowalów w Diecezji Łuckiej na Wołyniu
12:50, kulturzentrum , manowce, PORYCK, żydokomuna
Link
niedziela, 15 lipca 2007
11 lipca 1943 grupa nacjonalistów ukraińskich wymordowała wszystkich (ok. 200) Polaków mieszkających w Porycku.
  • 11 lipca 1943 o świcie oddziały OUN-UPA otoczyły i zaatakowały uśpione wsie i osady polskie jednocześnie w trzech powiatach: kowelskim, horochowskim i włodzimierskim. Doszło do nieludzkich rzezi i zniszczenia. Ludność polska ginęła od kul, siekier, wideł, kos, pił, noży, młotków i innych narzędzi zbrodni. Polskie wsie po wymordowaniu ludności były palone. Była to akcja dobrze przygotowana i zaplanowana w najdrobniejszych szczegółach. Na przykład, akcję w pow. Włodzimierskim poprzedziła koncentracja oddziałów UPA w lasach zawidowskich (na zachód od Porycka), w rejonie Marysin Dolinka, Lachów oraz w rejonie Zdżary, Litowież, Grzybowica. Na cztery dni przed rozpoczęciem akcji we wsiach ukraińskich odbyły się spotkania, na których uświadamiano miejscową ludność o konieczności wymordowania wszystkich Polaków. Rzeź rozpoczęła się około godz. 3 rano 11 lipca 1943 od polskiej wsi Gurów, obejmując swoim zasięgiem: Gurów Wielki, Gurów Mały, Wygrankę, Zdżary, Zabłoćce - Sądową, Nowiny, Zagaję, Poryck, Oleń, Orzeszyn, Romanówkę, Lachów, Swojczów, Gucin i inne. We wsi Gurów na 480 Polaków ocalało tylko 70 osób; w kolonii Orzeszyn na ogólną liczbę 340 mieszkańców zginęło 270 Polaków; we wsi Sądowa spośród 600 Polaków tylko 20 udało się ujść z życiem, w kolonii Zagaje na 350 Polaków uratowało się tylko kilkunastu. Zabójstwa dokonywano z wielkim okrucieństwem. Wsie i osady polskie ograbiono i spalono.
  • 11 lipca 1943 rano 20-osobowa grupa nacjonalistów ukraińskich ludzi weszła w czasie mszy św. do kościoła w Porycku, gdzie w ciągu trzydziestu minut zabito ok. 100 ludzi, wśród których były dzieci, kobiety i starcy. Bandyci wymordowali wówczas wszystkich (ok. 200) Polaków mieszkających w Porycku.
  • 01:25, kulturzentrum , manowce, PORYCK, żydokomuna
    Link
    piątek, 06 października 2006
    Wolynskie Historyczne Stowarzyszenie T.z. zorganizowalo spotkanie w hali miejskiej w Uelzen

     

    Ojczyzniany dzien koscielny Niemców wolynskich 16 i 17 wrzesnia 2006 roku

    Wolynskie Historyczne Stowarzyszenie T.z. zorganizowalo w tym roku dwudniowe spotkanie w hali miejskiej w Uelzen, która posiada dwie sale, restauracje i hotel.

    Ojczyzniany dzien koscielny stal pod biblijnym haslem: Bóg mówi: "ja nie pozwole ci upasc i nie opuszcze ciebie"(Jos. 1,5b) i zawieral nastepujacy program:

    sobota 16 wrzesnia 2006-konferencja Wolynskiego Historycznego Stowarzyszenia:
    godzina 15.00. Zebranie czlonków
    godzina 17.00. Referaty o dalszych wedrówkach Niemców wolynskich
    godzina 20.00. Relacja pastora Oliver Behre o wycieczce naukowej do Lucka (Wolyn)

    niedziela 17 wrzesnia 2006-Ojczyzniany dzien koscielny Niemców wolynskich:
    godzina 10.00. Uroczyste nabozenstwo w kosciele St. Marien w Uelzen z emerytowanym
             probstem Kritzokat i pastorem Behre, mezem zaufania Niemców wolynskich
    godzina 11.30. Wspólny obiad w hali miejskiej i czas na spotkania i rozmowy
    godzina 14.00. Uroczyste spotkanie w duzej sali hali miejskiej w Uelzen z programem
             muzycznym chóru orkiestry detej z Altenmedingen
    godzina 15.30. Zamkniecie ojczyznianego dnia koscielnego slowem koncowym i
             blogoslawienstwem meza zaufania Niemców wolynskich pastora Olivera
             Behre z Komitetu Pomocy Ewangelicko-lutheranskich Niemców z Polski

    W sobote przybylo okolo 60 czlonków Stowarzyszenia wraz z osobami towarzyszacymi na zebranie, które prowadzil pierwszy przewodniczacy architekt i historyk Nikolaus Arndt. Na poczatku powital on wszystkich zgromadzonych ze szczególnym wyróznieniem "dypl. inz. Witolda Stanskiego z malzonka". Nastepnie dodal, ze "pan Stanski urodzil sie w miejscowosci Poryck, w której to przed dwoma laty prezydenci Polski i Ukrainy uroczyscie odslonili pomnik. Pan Stanski stracil podczas wojny wielu najblizszych czlonków rodziny na Wolyniu, ale prosze tego nie zrozumiec niewlasciwie, ze Stowarzyszenie nasze nie chce mieszac sie do tych przykrych spraw polsko-ukrainskich". Nastepnie powital przybyla z Kopenhagi z Danii pania Bente Irene Majeske (lat okolo 45), której dziadkowie pochodzili z Wolynia, jak równiez okolo 60 letniego mezczyzne przybylego z Kanady, którego rodzice równiez mieszkali na Wolyniu.
    Po sprawozdaniu odnosnie dzialalnosci Stowarzyszenia w ciagu ostatnich dwóch lat, wydatkach oraz informacji odnosnie wystawy, która odbyla sie w budynku parlamentu w Monachium na temat "Niemców w pólnocnej Ukrainie - Wolyniu i Kijowie" przystapiono do zmiany dwóch paragrafów statutu Stowarzyszenia, które zostaly zatwierdzone przez wszystkich czlonków. Nastepnie poinformowano o niemieckim wydaniu przez Stowarzyszenie pracy doktorskiej Mychailo Kostiuka p.t. "Die deutschen Kolonien in Wolhynien 19. bis Anfang 20. Jahrhundert" (Niemieckie kolonie na Wolyniu w XIX i na poczatku XX wieku). Ksiazke te podobnie jak wiele innych prac zwiazanych z Wolyniem mozna bylo kupic podczas tych dwóch dni.
    Szczególnie na uwage zasluguje 56 stronicowa ksiazeczka wydana w trzech jezykach: niemieckim, rosyjskim i ukrainskim opisujaca wystawe o zyciu Niemców na Wolyniu, poniewaz kolejnosc jezyków na kazdej stronie jest rózna dla podkreslenia równosci jezyków i narodów.
    Na Uniwersytecie Zielonogórskim napisana zostala praca magisterska Waldemara Litke p.t. "Przesiedlenie Niemców wolynskich w latach 1939-1940", która pan Arndt przeslal do kilku osób znajacych jezyk polski z prosba o przetlumaczenie na niemiecki.
    Wiele miejsca zajela przyszla dzialalnosc na temat przeszlosci i szukania w róznych archiwach materialów odnosnie poszczególnych osób i stworzenie w rejonie Berlina silniejszego punktu badawczego.

    Po daniu votum zaufania dla Zarzadu przystapiono do wyboru dwóch czlonków i ozywionej dyskusji na wiele tematów.
    I ja równiez poprosilem jako pierwszy o udzielenie glosu odczytujac ponizej zalaczony tekst:

    "Szanowni Panstwo, Drodzy Krajanie,

    pozwólcie Panstwo, ze sie krótko przedstawie. Nazywam sie Witold Stanski i urodzilem sie w 1940 roku w Porycku na Wolyniu jako Polak. Tylko jakby cudem przezylem II wojne swiatowa i rzez niemieckich i polskich mieszkanców Wolynia. Moi dziadkowie, dwóch stryjków i dwie ciotki wraz z niektórymi dziecmi zostali jednak bestialsko zamordowani przez ukrainskie nacjonalistyczne bandy OUN-UPA.

    Ponad 50 lat nie mozna bylo nic mówic ani pisac o ludobójstwie na Polakach na Wolyniu i dopiero po rozbiciu komunizmu w Europie wschodniej wydane zostalo wiele historycznych ksiazek na ten temat.  I ja chcialem równiez przyczynic sie choc w malym stopniu do tego, aby po tylu latach nienawisci wreszcie mogly powstac lepsze stosunki miedzy Niemcami, Polakami i Ukraincami. To musi jednak stac sie na gruncie prawdy historycznej, która tak czesto jest falszowana przez wszystkie strony.
    Dlatego ukazala sie w zeszlym roku moja ksiazka w jezyku polskim i obecnie pracuje nad powiekszonym tlumaczeniem na jezyk niemiecki. Tytul tej ksiazki bedzie: "Tragedie niemieckich, zydowskich i polskich mieszkanców Wolynia 1939-1945".

    Naród ukrainski zaslugiwal od wielu setek lat na niepodleglosc i wlasne suwerenne panstwo, co przez Rosjan, Polaków, Niemców, Francuzów, Anglików i innych bylo udaremniane. W tym kontekscie trzeba jednak wyraznie powiedziec, ze stworzenie suwerennego panstwa nie moze bazowac na ludobójstwie.

    Nacjonalistyczne ukrainskie bandy zamordowaly na Wolyniu ca. 50.000 Polaków i dalsze 50.000 w Galicji. Dlatego powinnismy oczekiwac, ze ogromna wiekszosc dzisiejszego ukrainskiego spoleczenstwa potepi te barbarzynskie metody i bedzie sie wstydzic za takie czyny swoich ojców i dziadków w podobny sposób jak czyni to ogromna wiekszosc niemieckiego spoleczenstwa, która przeprosila za czyny dokonane podczas II wojny swiatowej.

    Od 1967 roku próbowalem najpierw w Polsce a od 1971 roku w Niemczech przyczynic sie do poprawy stosunków miedzy Polakami i Niemcami i pomimo trudnosci z tym zwiazanymi stalem sie bardziej optymistyczny, poniewaz mozemy widziec postepy.

    Moje Panie i Panowie, Panstwa przodkowie przybyli na Wolyn przed wieloma wiekami, gdzie zyli zgodnie z Ukraincami, Zydami, Polakami, Rosjanami, Czechami, Holendrami i innymi mniejszosciami narodowymi. Po pakcie Ribbentrop-Molotow zostaliscie przesiedleni we wszystkie mozliwe kierunki, co dla wiekszosci przedstawialo tragedie. Wielu z Panstwa ma do dzisiaj dobre wspomnienia z Wolynia i pielegnuje dalej pozytywne obyczaje i cechy jak równiez kontakty do miejscowosci z których pochodza Panstwa korzenie. Dlatego tez widze Panstwa jako wzór dla przyszlych pokolen.

    Z tego miejsca chcialbym pogratulowac serdecznie Zarzadowi Historycznego Stowarzyszenia Wolyniaków, który od ponad 30 lat wykonuje taka wartosciowa prace dla zrozumienia i poprawy stosunków miedzy naszymi tak róznymi narodami.

    Bardzo trudno jest normalizowac stosunki miedzyludzkie, poniewaz za duzo uprzedzen panuje z obu stron. Potrzeba wiele pokolen aby otrzymac wreszcie prawidlowy i obiektywny obraz kazdorazowo o innej narodowosci, powinnismy jednak nasze starania kontynuowac, aby nasze dzieci i wnuki nie musialy przezyc takich czasów jak my.

    Dziekuje Panstwu za uwage"

    Wystapienie moje spotkalo sie z duzym aplauzem zgromadzonych i natychmiast bardzo pozytywnie ustosunkowal sie do tej tresci pan Eduard Bütow ze Schwerina, który jest autorem ksiazki "Bug-Holländer in Wolhynien" z 2002 roku. Podczas bezposredniej z nim rozmowy dowiedzialem sie, ze pracuje on nad wydaniem nowej ksiazki na temat Wolynia, w której na skutek mojej inicjatywy opisze równiez ludobójstwo ukrainskich nacjonalistów na Polakach i z checia przyjal moja ksiazke i prosil zarazem o dostarczenie dodatkowej bibliografii na ten temat. Zapoznalem go wiec z posiadanymi przeze mnie niektórymi zdjeciami przedstawiajacymi miedzy innymi tzw. "wianuszek" oraz dr Leona Popka obok ekshumowanych ofiar Woli Ostrowieckiej. Wertowal on równiez ksiazke W. Poliszczuka "Ludobójstwo nagrodzone". Równiez inne osoby wyrazily chec kupienia mej ksiazki po ukazaniu sie w jezyku niemieckim.

    W rozmowach indywidualnych z niektórymi kompetentnymi osobami zwrócilem uwage na klamliwe przedstawianie trudnej historii polsko-ukrainskiej miedzy innymi przez profesorów Bohdana Osadczuka, Jaroslawa Isajewycza czy Jaroslawa Hrycaka, którzy np. neguja kolaboracje Ukrainców z Niemcami podczas II wojny swiatowej, zmniejszaja wielokrotnie ilosc polskich ofiar na Wolyniu albo pisza wrecz, ze "nie wiadomo czy Ukraincy czy Polacy rozpoczeli wzajemne mordowanie" itd, itp.

    Bardzo ciekawie relacjonowal pastor Oliver Behre wyjazd mikrobusem i samochodem osobowym kilkunasu osób z Niemiec wschodnich do Lucka, prezentujac przy tym wiele przezroczy. Osoby te po przenocowaniu w Radomiu wyruszyly w dalsza droge do granicy polsko-ukrainskiej, gdzie skonfrontowani zostali z dluga i niezbyt uprzejma odprawa celna dokonywana przez Ukrainców. Wprawdzie nie musza obecnie posiadac Niemcy wizy wjazdowej ani przekupywac celników czy milicjantów jak to bylo dawniej, jednak trzeba sie uzbroic w wielka cierpliwosc i nie "wychylic" sie czasem ze skarga czy czyms podobnym.
    Wszyscy uczestnicy byli urodzeni na Wolyniu lub tez potomkami chcacymi odwiedzic miejscowosci, z których wywodza sie ich korzenie. Bardzo pozytywnie wyrazali sie oni o Polakach podczas przejazdu przez Polske jak i dobrym noclegu w Radomiu, choc w przyszlosci wola oni przenocowywac w polowie drogi a wiec w Lodzi.

    W niedziele 17 wrzesnia po nabozenstwie w kosciele ewangelickim i wspólnym obiedzie w hali miejskiej mozna bylo zawierac nowe znajomosci i w wielkiej sali umieszczono na stolach nazwy miasteczek, wsi, kolonii czy osad wolynskich skad pochodzili dawni Wolyniacy, aby poprzez to latwiej nawiazac byc moze nawet kontakt z bylymi sasiadami.

    Uroczyste spotkanie z przedstawicielami miasta Uelzen w osobach burmistrza i radnego okregu, którzy wyglosili krótkie przemówienia jak równiez wystapienia pana N. Arndta oraz pastora O. Behre dodawaly wynioslosci calej imprezie. Uczestnicy mogli równiez spiewac razem z chórem puzonowym dwie piesni koscielne oraz hymn Wolyniaków o ciekawej tresci na melodie znanej melodii rosyjskiej "Wolga, Wolga mat´ radnaja...". Slowa poszczególnych piesni mial kazdy z uczestników na zalaczonej karce przed soba, tak wiec mozna bylo podziwiac w sumie chór skladajacy sie z okolo 200 osób.

    W ciagu tych dwóch dni nawiazalem kontakt z wieloma milymi osobami, w tym równiez z niektórymi, którzy pytali zarówno o dra Wlodzimierza Medrzeckiego jak i dra Leona Popka, których mialem przyjemnosc poznac podczas moich pobytów w Polsce.

    Nie ominal mnie równiez pewien niesmak, kiedy pewna ponad 70 letnia Wolynianka stwierdzila, ze jeszcze jako jedenastoletnia dziewczyna umiala dobrze mówic nie tylko po niemiecku ale i polsku, ukrainsku i rosyjsku. Obecnie jednak nie zna tych jezyków bo "Polacken" wypedzili ja z rodzicami z terenów obecnego województwa lódzkiego i o to ma do nich do dzisiaj pretensje. Nie mogla ona zrozumiec mojej riposty, ze Polacy w ogóle nie byli nawet pytani o przesuniecie granic panstwa polskiego, tylko o wszystkim decydowali Stalin, Churchill, Roosevelt i po jego smierci Truman.

    Byc moze wielu z moich adresatów, do których przesylam ten e-mail nie interesuje sie sprawami niemiecko-polsko-ukrainskimi, wydaje mi sie jednak, ze wszystkim Polakom powinno zalezec na dobrych sasiedzkich stosunkach. Sugerowanie, ze jest to sprawa tylko polityków jest niewlasciwa, bo musimy starac sie o lepsza przyszlosc zarówno od góry jak i od dolu, a wiec równiez poprzez kontakty miedzyludzkie i odpowiednia argumentacje naszych pogladów.

    Boli mnie od dawna, ze Polacy sa tak skóceni ze soba, ze nawet wspólny cel nie potrafi przekonac nas, ze nie wolno odwracac sie nawzajem plecami, czy nie chciec zasiasc na konferencji odnosnie Wolynia jesli znajduja sie tam równiez ludzie o troche innych pogladach. Nie moge zrozumiec takich naukowców czy badaczy historycznych, którzy wysilki innych tak torpeduja czy nawet przekrecaja fakty i jak np. pani Ewa S. podczas spotkania w Glównej Komisji Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w obecnosci dra S. Kaniewskiego okreslila publicznie seminaria naukowców polsko-ukrainskich jako "dzialanie antypolskie" (zob. str. 141 ksiazki "Droga do prawdy o wydarzeniach na Wolyniu"- Andrzeja Zupanskiego). Nawet nie czytajac od A do Z ksiazki profesora Wladyslawa Filara "Wolyn 1939-1944" calkowicie podwaza jej tresc i nienawidzi tego zacnego czlowieka.
    Podobnie negatywnie wyrazila sie o mojej ksiazce do profesora Ryszarda Szawlowskiego wmawiajac, ze kajam sie przed Ukraincami i przepraszam ich, co nie jest zgodne z faktami.
    Zdawalem sobie sprawe, ze pisalem ksiazke kontrowersyjna, jednak tylko dwie osoby wyrazily sie krytycznie. Ja jednak cenie sobie zdanie pozostalych jak np. prof. dra Jana Maksymiuka, który stwierdzil: "ksiazke juz przeczytalem, nie ukrywam - z prawdziwym wzruszeniem. Dziekuje i gratuluje realizacji tego dziela". Albo tez zdania dra Józefa Kaczora: "Przeczytalem jednym tchem ksiazke, która wczoraj otrzymalem od Leona Popka. Doskonala od strony i historycznej i filozoficznej i etycznej. Mam pare uwag, refleksji i pochwal".

    Prezes Wolynskiego Historycznego Stowarzyszenia w Niemczech Nikolaus Arndt wyrazil w swoim liscie na poczatku ubieglego roku wielkie zadowolenie, ze angazuje sie w porozumienie miedzy Niemcami, Polakami i Ukraincami, poniewaz spotkaly sie nasze wspólne cele. Dalej wyraza on zadowolenie z checi wspólpracy ze Stowarzyszeniem oraz wydania mojej ksiazki zarówno w jezyku polskim jak i niemieckim. Do tego jest on gotowy, tym bardziej, ze jak pisze charakteryzuje sie zdolnosciami i przekonaniami, które sa rzadkoscia wsród ludzi. Albo jak to brzmi po niemiecku: "dass Sie sich für eine Verständigung zwischen Deutschen, Polen und Ukrainern einsetzen nehme ich mit großer Genugtuung entgegen, denn da treffen sich gemeinsame Interessen sehr… Es freut mich auch, dass Sie Ihr Buch herausgeben wollen und dass Sie von einer Zusammenarbeit sprechen. Dazu bin ich gern bereit, zumal Sie über Fähigkeiten und Einstellungen verfügen, die sonst unter den Menschen selten sind".

    Przepraszam, ze byc moze dla wielu z Was za bardzo sie rozpisalem, ale lezy mi na sercu poprawa stosunków miedzyludzkich i dlatego upowazniam adresatów do przekazywania dalej powyzszej tresci.

    Pozdrawiam wszystkich serdecznie

    Witold Stanski

    Poryck - pomnik pojednania, na rozdrożu przy cmentarzu prawosławnym, odsłonięty przez prezydentów Polski i Ukrainy 11 lipca 2003 r.


    patrz:  << Szanowna Pani,

     wielokrotnie popieralem Pani akcje dla dobra Polakow i jak najbardziej
    zgadzam sie, ze w wielu przypadkach jestesmy w Niemczech dyskryminowani. Widoczne

    23:45, kulturzentrum , manowce, PORYCK, żydokomuna
    Link
    Witold Stanski: Rede am 16.9.2006 in Uelzen

     


    Sehr geehrte Damen und Herren,                      Uelzen, 16.09.2006
    liebe Landsleute,

    gestatten Sie bitte, dass ich mich zuerst kurz vorstelle. Ich heiße Witold Stanski und bin 1940 in Poryck in Wolhynien als Pole geboren. Nur wie durch ein Wunder überlebte ich den zweiten Weltkrieg und die Massaker der deutschen und polnischen Wolhynienbevölkerung. Meine Großeltern, zwei Onkel und zwei Tanten sowie teilweise deren Kinder wurden jedoch durch ukrainische nationalistische Banden der OUN-UPA bestialisch ermordet.

    Über 50 Jahre konnte man über den Völkermord an Polen in Wolhynien nichts sagen und schreiben, und erst nach der Zerschlagung des Kommunismus in Ost Europa wurden mehrere historische Bücher über dieses Thema geschrieben. Ich wollte auch dazu beitragen, dass nach so vielen Jahren Feindschaft endlich bessere Beziehungen zwischen Deutschen, Polen und Ukrainern entstehen könnten. Dies müsste jedoch auf Grund der historischen Wahrheit, die so oft noch von allen Seiten verfälscht wird, geschehen.
    Deshalb erschien im letzten Jahr mein Buch in polnischer Sprache, und jetzt arbeite ich an einer erweiterten Übersetzung in deutscher Sprache. Der Titel des Buches wird lauten: "Tragödien der deutschen, jüdischen und polnischen Wolhynienbevölkerung 1939-1945".

    Das ukrainische Volk verdiente seit mehreren hundert Jahren seine Unabhängigkeit und einen eigenen Staat, was von Russen, Polen, Deutschen, Franzosen, Engländern und anderen verhindert wurde. In diesem Zusammenhang muss jedoch deutlich gesagt werden, dass die Gründung eines souveränen Staates nicht auf Völkermord basieren darf.

    Durch nationalistische ukrainische Banden wurden in Wolhynien ca. 50.000 Polen ermordet und weitere 50.000 in Galizien. Daher müssten wir erwarten, dass die große Mehrheit der heutigen ukrainischen Bevölkerung diese barbarische Methode verurteilt und sich für solche Taten der Väter und Großväter schämt, so wie sich die große Mehrheit der deutschen Bevölkerung für die Taten während des zweiten Weltkrieges entschuldigt hat.

    Seit 1967 versuchte ich zuerst in Polen und seit 1971 in Deutschland die Beziehungen zwischen Polen und Deutschen zu verbessern, und trotz den damit verbundenen großen Schwierigkeiten bin ich optimistischer geworden, da wir große Fortschritte sehen können.
    Meine Damen und Herren, Ihre Vorfahren waren vor mehreren Jahrhunderten nach Wolhynien gekommen, wo sie friedlich mit Ukrainern, Juden, Polen, Russen, Tschechien, Holländer und anderen Minderheiten gelebt haben. Nach dem Ribbentrop Molotow Pakt wurden sie in alle mögliche Richtungen umgesiedelt, was für die große Mehrheit eine Tragödie darstellte. Bis heute haben viele von Ihnen eine gute Erinnerung an Wolhynien und pflegen weiterhin positive Gebräuche und Eigenschaften sowie Kontakte zu den Ortschaften von wo Ihre Wurzeln stammen. Deshalb sehe ich Sie als ein Vorbild für die weiteren Generationen.

    An dieser Stelle möchte ich dem Vorstand des Historischen Vereines Wolhynien recht herzlich gratulieren, dass seit über 30 Jahren eine so wertvolle Arbeit für Verständnis und Verbesserung der Beziehungen zwischen unseren so unterschiedlichen Völkern geleistet wird.

    Es ist sehr schwierig die menschlichen Beziehungen zu normalisieren, da zu viele Vorurteile von beiden Seiten herrschen. Man braucht mehrere Generationen um endlich ein richtiges und objektives Bild von der jeweils anderen Nationalität zu bekommen, wir sollten jedoch unsere Bemühungen fortsetzen, so dass unsere Kinder und Enkelkinder solche Zeiten wie wir nicht erleben müssen.

    Ich danke Ihnen für Ihre Aufmerksamkeit                    

    Witold Stanski

    ----- Original Message -----
    From: "Witold Stanski" <Stanski@t-online.de>
    Sent: Saturday, September 23, 2006 9:09 PM
    Subject: spotkanie Wolyniakow
    23:41, kulturzentrum , manowce, PORYCK, żydokomuna
    Link
    piątek, 25 listopada 2005
    Zygmunt i Witold Stański: PORYCK Miasteczko kresowe. Symbol tragedii Polaków na Wołyniu

    Poryck - pomnik pojednania, na rozdrożu przy cmentarzu prawosławnym, odsłonięty przez prezydentów Polski i Ukrainy 11 lipca 2003 r.

               

    off-line gazeta.blog.de archiv

    http://gazeta.blog.de/main/index.php/gazeta/2005/11/25/zygmunt_i_witold_staa_324_ski_poryck_mia~335629

    01:42, kulturzentrum , manowce, PORYCK, żydokomuna
    Link